Verslag Luxor (derde deel)

Donderdag 8 september

Deze namiddag staat de kameeltocht op het programma! Maar eerst nog wat ontspanning…aan het zwembad (hoe kan het ook anders?)! Voor we vertrekken spelen we nog een uurtje tafeltennis en om 17:00 is het dan zo ver! De man van Travco brengt ons naar de felucca voor de overzet naar de Westelijke oever. Onderweg pikken we nog een Duits meisje op, die als vrijwilligster de kameeltochten mee begeleidt. De dromedaristocht (want het zijn geen kamelen!) zelf is leuk. We rijden langs de velden en door de dorpjes. De jongens die bij ons lopen geven veel uitleg bij al wat we passeren. Het zitten op zo’n groot ding is wel raar. Zolang het in beweging is, is er geen probleem…maar eens het stopt…ai mijn achterwerk! De jongens laten de kamelen ook even lopen, dan ga je heel de tijd op en neer op het beest! Na de tocht worden we uitgenodigd om een glaasje thee te drinken. Dit gaat door buiten bij een huis in het dorp. De mensen die er wonen bakken brood in een traditionele oven, en verkopen het aan buurtbewoners. We krijgen de kans om de oven eens van dichtbij te bekijken, ook erg speciaal!

Vrijdag 9 september

Vandaag weer vroeg uit de veren: 5:30! Om 7:00 vertrekken we richting Westbank voor een bezoek aan de Valleien van de Arbeiders en de Nobelen. Ook de Tempel van Ramses III staat op het programma. Onze gids is deze keer een vrouw! De hele voormiddag geeft ze me complimenten: hoe mooi ik ben, hoe vriendelijk, hoe hard ik aan de mensen daar denk (omdat ik fooien opzij houd), hoe… Het kan niet op!

Eerst bezoeken we de tempel. Hier zijn we de enige toeristen! Het is leuk dat we alles zo rustig kunnen bekijken en ervaren. Omdat we voor een man die er werkt Euro’s omwisselen in Egyptische Ponden, mogen we zelfs ergens komen waar normaal geen toeristen worden toegelaten! Van hieruit kunnen we enkele mooie foto’s nemen!

In de Vallei van de Arbeiders bezoeken we voor het eerst deze vakantie een graf, namelijk dat van de chef van de arbeiders. Het is prachtig! De kleuren zijn nog mooi intact en we vinden het dan ook spijtig dat we geen foto’s mogen nemen. De ruimte is nogal klein, daarom appreciëren we het dat we een stukje karton krijgen om een windje te kunnen maken beneden. In de Vallei der Nobelen volgt nog een grafbezoek, opnieuw is fotograferen niet toegestaan.

Na de eigenlijke bezoeken volgt een bezoek aan een steenfabriek. Hier maakt men allerhande figuren uit alabaster, en ook mooie vazen. Een groot deel wordt met de hand gemaakt, voor sommige dingen gebruikt men machines. Deze keer hebben we ons erop voorzien geld mee te nemen, omdat we ondertussen weten dat we ons aan dit soort extra’s mogen verwachten. Al maar goed ook, want we kopen hier een deel van onze cadeaus voor de thuisblijvers.

We doen tegen onze gids het verhaal van de parfumerie, en zeggen dat we er eigenlijk nog eens naartoe willen. Zij regelt het voor ons dat we samen met haar terug kunnen! Dus zo kunnen we toch nog parfum kopen (eveneens cadeautjes voor thuis)! Bevredigd komen we terug aan het hotel. Nadat we al onze geschenken veilig hebben opgeborgen (achter slot en grendel zeg maar), gaan we weer voor ontspanning aan het zwembad! ’s Avonds gaan we nog eens Italiaans eten, we krijgen er maar niet genoeg van!

Zaterdag 10 september

Onze dag begint rustig. Eerst moeten we wachten op Marie-Anne om nog een excursie naar Denderah te boeken. Nadien trekken we opnieuw naar de Souks, deze keer om te shoppen. Ik koop er twee sjaals en een paar schoenen en ben 130 LE kwijt (ongeveer 17 Euro). Deze keer hebben we gelukkig geen last van mannen die een bod op me doen. ’s Namiddags liggen we opnieuw languit op een zetel aan het zwembad.

’s Avonds staat het klank- en lichtspel in de Tempel van Karnak op het programma. Ikzelf vind dit geen geslaagde uitstap, Vincent vindt het nog wel meevallen. Eigenlijk zie je veel te weinig van de tempel tijdens dit bezoek. Er is een hoop volk (zeker 100 man, maar waarschijnlijk nog meer), waardoor het bijna onmogelijk is om foto’s te nemen (wat ik nu net zo graag doe!). En uiteindelijk zit je meer dan drie kwartier op een stoel te luisteren naar een verhaal en te kijken naar licht dat aan- en uitgaat.

Het verhaal wordt wel leuk gebracht (dat is voor mij dan ook het enige positieve), het is een goede herhaling van wat we al hebben gehoord tijdens deze vakantie. Na dit bezoek zijn we blij dat we terug in het hotel zijn, omdat we morgenochtend weer vroeg op moeten!

Zondag 11 september


Zondag is rustdag, maar niet voor ons! We bezoeken vandaag achtereenvolgens de Memnonkolossen, de Tempel van Hatschepsut, de Vallei der Koningen en de Vallei der Koninginnen. De eerste stop (de kolossen), is niet zo groots. Deze standbeelden vormden vroeger de ingang van de Stad der Doden en ooit stond er nog een tempel achter. Nu is er echter niets te zien buiten de kolossen zelf.

Na dit bezoek gaan we verder naar de Tempel van Hatschepsut. We zagen deze tempel reeds vanuit de lucht, maar dit is toch anders. De tempel is een kopie van de originele. Het verhaal: Hatschepsut was een vrouw die wilde regeren over Egypte nadat enkele van haar echtgenoten (farao’s) reeds waren gestorven. Eén van deze koningen had voor haar een tempel laten bouwen. Toen zij echter de plak wilde zwaaien in Egypte, kwam iedereen in opstand en werd uiteindelijk alles wat met haar te maken had gestolen en (waarschijnlijk) vernietigd (inclusief haar tempel, haar mummie nadien, haar schatten,…). Toen men het graf van de architect (één van haar echtgenoten dus) blootlegde, vond men echter papyrusrollen met de plannen van de tempel op. Een Pools expeditieteam heeft hem weer opgebouwd.

We vervolgen onze weg naar de Vallei van de Koningen. Men begroef vroeger belangrijke mensen in piramides (die in Caïro te vinden zijn), maar in Luxor (Thebe) deed men het anders. Men vond een berg (heuvel…) die de vorm van een piramide had, dus vond men dit de uitgelezen plaats om de farao’s te begraven.

Er zijn 62 farao’s geweest, en alle 62 hun graven heeft men teruggevonden. Met ons entreeticketje hebben we recht om drie graven te bezoeken. Wahel (onze gids, ik hoop maar dat het correct geschreven is) kiest er voor ons drie uit die volgens hem de moeite zijn. Ook hier is het natuurlijk niet toegestaan foto’s te nemen, maar ik waag het er deze keer toch op (héél stiekem, zonder flits, zonder geluid van mijn toestel). Mits extra betaling kan je het graf van Toot-Anch-Amon bezoeken, maar Wahel zegt dat dit niet de moeite is daar er in het graf niets meer te zien is (alles ligt in musea over de wereld). Volgens hem is het pure commercie, dus geloven we hem op zijn woord.

Na dit bezoek volgt de Vallei van de Koninginnen. We bezoeken het graf van Koningin Titi en nadien dat van haar twee zonen (jonge prins en ongeboren prins). Het verhaal gaat als volgt: Koningin Titi haar zoon (ik dacht dat hij 8 of 10 jaar was) stierf, en wanneer haar het nieuws werd meegedeeld viel ze flauw. Nu, blijkbaar hadden ze in die tijd rare gewoontes, want omdat ze buiten westen was, besliste men een abortus uit te voeren (ze was zeven maanden zwanger van nog een kind).

De foetus werd begraven naast de prins, en bij het blootleggen van het graf heeft men deze intact teruggevonden. Nu is hij te bezichtigen in een glazen kastje, naast het graf van zijn broer. Na de uitstap belanden we weer aan het zwembad en ’s avonds eten we … Italiaans!