Verslag Luxor (vierde deel)

Maandag 12 september

Voor de middag gaan we op zoek naar nog een papyrusmuseum omdat we voor Cédric (Vincent zijn broer) nog een geschenk willen kopen. Nadien liggen we weer rustig aan het zwembad en ’s avonds gaan we nog eens eten in het Japans restaurant. We besluiten eens sushi te proberen (als voorgerecht!). Vincent kiest voor de stokjes, ik houd het iets minder lang vol en schakel terug over op mes en vork.

Dinsdag 13 september

Het einde van de reis komt stilaan in zicht en de laatste uitstap dus ook! Wahel is opnieuw onze gids (voor de derde keer) en ditmaal gaan we naar Denderah! We staan zoals gewoonlijk om 5:30 op, om 7:00 is ons vervoer er. Eerst moeten we in een straat wachten op nog véél andere busjes (en ook bussen!) omdat men naar Denderah in konvooi rijdt (het is een gevaarlijke streek). Om 7:30 begint men het konvooi te verzamelen, om 8:00 vertrekken we eindelijk! Na een uur rijden komen we aan op de bestemming.

Ik vind het werkelijk een prachttempel! Hij is heel anders dan dewelke we al zagen, en dat vind ik leuk (had schrik dat er zo’n effect bestond als één tempel gezien, alle tempels gezien). Op het terrein staat ook nog de Esnatempel, die zeer klein is (slechts één ruimte), maar wel mooi. Hier wordt nogmaals de fantasie van de oude Egyptenaren duidelijk. Op de muur zit namelijk een poort naar het hiernamaals, ze springt ook echt uit de muur (reliëf)! De Tempel van Denderah wordt omringd door een muur van klei. Er zijn veel kleine vertrekken, één ervan staat in het teken van de God van de Seks. Alle kamers lijken zo op elkaar dat Wahel eerst dit vertrek niet terugvindt. Uiteindelijk kan hij het ons tonen. Er staan heel de kamer rond muurtekeningen die elkaar opvolgen. Je ziet de God ‘bad things’ doen (met wie weet ik niet meer).

In die tijd hadden ze wel rare standjes. Meestal is alles mooi uitgebeeld, met de kleinste details (denk maar aan gezichtsplooien), maar hier komt dat toch iets minder tot uiting (volgens mij). Op de foto hiernaast zie je bijvoorbeeld twee mensen op elkaar…ik snap het niet zo goed, maar kom…

Nog iets speciaal is de schuilplaats van Koningin Cleopatra (de Griekse). Het is allemaal heel smal en laag, echt geen ruimte voor mensen met claustrofobie. Ik overleef het, zelfs ondanks de spin die ik op mijn weg tegenkom! Vincent is fotograaf van dienst, ik houd het er niet zo lang uit (warm en benauwend!).

De tempel zit werkelijk vol verrassingen! Zo zien we ook nog een put om de waterstand te meten. Wahel gooit er een steen in, en wat blijkt? Er staat nog steeds water in! Hoe diep de put is, en hoeveel water erin staat weet niemand, dat het gevaarlijk is…dat wel! En natuurlijk heeft de tempel ook een ‘holy lake’, maar hierin staat geen water meer. Nu staan er palmbomen, waardoor ik eerst dacht dat het de tuin was…

Tot slot liggen er enkele open sarcofagen. Ik kan me amper bedwingen om erin te gaan liggen en Wahel staat het me toe. Hij denkt dat het niet mag omdat hij het nog nooit iemand eerder zag doen, maar toch waag ik het erop! Alles voor de fotografie! Niemand komt er iets van zeggen, dus nemen Stéphanie en haar moeder (Vlamingen die mee op uitstap zijn, eveneens voor de tweede keer) ook nog gauw een foto. Achteraf zien we nog mensen het doen…ja ja, wij zijn trendsetters!

Na het tempelbezoek moeten we weer wachten tot we in konvooi terug kunnen. Samen met Wahel gaan we iets drinken op een terras (het enige dat te bespeuren valt in de verste verte). Hier maken we het grappigste van de hele reis mee! Een man die sjaals en tafelkleden verkoopt komt aan onze tafel en we bespreken dat hij wel een mooi tafellaken bij zich heeft. Stéphanie haar mama zegt dat het te klein is, dat haar tafels groter zijn. Ze zegt tegen de man: “it’s too small”, waarop de man het tafellaken opplooit en antwoordt “small”. Met zijn allen konden we echt niet stoppen met lachen na dit voorval. Blijkbaar verstond de man niet goed Engels en dacht hij misschien dat het kleiner moest om in onze koffer te steken…we weten het niet…grappig was het alleszins wel! ’s Avonds wacht mij nog een leuk ontspanningsmoment! Ik heb een uur massage gereserveerd in het ‘healthcenter’ van het hotel: zalig!

Woensdag 14 september

De laatste dag! Langs de ene kant vinden we het spijtig, maar we kunnen voldaan weer naar huis! We houden het kalm aan het zwembad onder een paraplu. We spelen met de kaarten, pingpongen wat en ’s avonds overlopen we elkaars ‘momenten’ in de Engelse Pub van het hotel. Het gaat hier om een spel dat me een leuke afsluiter van onze vakantie lijkt.

Donderdag 15 september

Omstreeks 11:00 zullen we opgepikt worden om naar het vliegveld te gaan. We hebben ’s morgens dus nog voldoende tijd om uitgebreid te ontbijten. Dit doen we buiten, met zicht op het zwembad, de Nijl, en de bergen die daarachter liggen. Het lijkt ons de perfecte manier om dit af te sluiten. Nadien nemen we afscheid van het hotelpersoneel (met de nodige fooien).

Later gaan we naar de bank van het hotel om het resterende Egyptische geld om te wisselen in Euro. Maar blijkbaar moeten we dit doen ‘at the airport’. We proberen ook nog eens bij de Nationale Bank van Egypte. Hier krijgen we het antwoord dat we in het hotel aan de overkant moeten gaan. In dat hotel zeggen ze opnieuw ‘at the airport’, dus leggen we ons erbij neer.

Iets later dan voorzien komt de bus eraan, en we houden alvast een plaatsje voor Stéphanie en haar moeder. Samen met hen checken we ook in, zodat we op het vliegtuig bij elkaar zitten. Wanneer we bij de winkels van de luchthaven komen, denken we plots aan ons geld…waar moeten we dit wisselen? Vincent gaat terug om te informeren en blijft een dik kwartier weg. Hij heeft het geld kunnen wisselen maar heeft er 5 Euro te weinig voor gekregen omdat ze geen briefje van vijf hadden (oké dan…).

Blijkt dat hij een hele weg heeft moeten afleggen samen met een politieman, tot aan het wisselkantoor waar toeristen die aankomen geld kunnen wisselen! Soms begrijp ik die mensen daar toch niet hoor… Nu ja, we hebben terug Euro’s op zak (kleine briefjes als je twee weken Egyptische Ponden hebt gebruikt!), dat is het belangrijkste!

Nadat we de winkeltjes hebben bekeken (véél te duur naar onze zin), gaan we iets drinken in afwachting van ons vertrek. Meer dan een uur op voorhand echter, komt een man ons zeggen dat we richting de gate moeten gaan! We doen dit dan ook, hoewel achteraf blijkt dat dit véél te vroeg was! Om 14:00 stijgen we netjes op tijd op en vijf uur later staan we terug op natte(!) Belgische bodem.

Het enige dat nu nog overschiet van deze reis is een boel herinneringen en bijna 350 foto’s! Genoeg dus om al wat we ervaren hebben over te brengen op onze familie, vrienden, kennissen en alle geïnteresseerden!