Verslag Parijs (woensdag)

5:00: het straatlawaai is al volop bezig. De komende drie uren worden voor mij een over een weer geloop tussen mijn bed en het raam: open is slapeloosheid door lawaai, dicht is slapeloosheid door hitte. Conclusie: niet uitgerust om aan dag 3 te beginnen. Maar geen nood…Fie geeft niet zomaar op!

Na het (nog steeds lichte) ontbijt vertrekken we richting La Madeleine. Dit is de vroegere Maria Magdalena-kerk, een zeer bekend monument in Parijs, onder meer omdat er huwelijken en begrafenissen van beroemdheden worden gehouden. Het uiterlijk is dat van een Griekse tempel: de 20 meter hoge Corinthische zuilen zijn zelfs hoger dan eender welke in Rome of Griekenland.

Het volgende gebouw dat we bezoeken is eveneens een kerk, de Eglise Notre-Dame de l’Assomption. Dit is de Poolse kerk van Parijs. Langs buiten is deze aan een opknapbeurt toe, vind ik, maar vanbinnen is ze heel mooi en licht.

Voor ons is dit genoeg katholicisme voor één dag, dus gaan we verder naar iets anders: Palais-Royal. De metro-ingang vlakbij is behoorlijk kunstig, we denken dat hij ook ontworpen werd door Guimard (die van Porte Dauphine). Ook in de tuin van Palais-Royal valt veel kunst te bewonderen, zoals de zwart-witte kolommen van Daniel Buren.

Na ons bezoek aan deze gezellige tuin, wordt het tijd om naar Parijs’ grootste museum te gaan: het Louvre. We kiezen er nogmaals voor niet binnen te gaan, omdat we niet overeen zouden komen welke afdeling te kiezen. Waarschijnlijk zou het ons ook te veel tijd kosten.

Vanaf Musée du Louvre beginnen we een wandeling in Jardin des Tuileries, mét uiteraard een bezoekje aan de kermis. We verlaten het park langs de Place de la Concorde en stappen verder naast de Seine, richting La Samaritaine. Dit is een winkelcentrum dat er vanbinnen prachtig uitziet, zo lijkt het alleszins op de foto in onze reisgids. La Samaritaine blijkt echter gesloten te zijn voor onbeperkte tijd, dus we kunnen niet zelf controleren of het effectief zo fantastisch is…

De volgende ‘halte’ wordt Hôtel de Ville. Donderdag 20 juli (2006) begint Paris Plages, en ook voor het stadhuis zijn er activiteiten voorzien. Hierdoor is het moeilijk om mooie foto’s te maken, spijtig voor mij natuurlijk! Vanaf Hôtel de Ville kunnen we Centre Georges-Pompidou zien, dat is het laatste punt op de agenda voor vandaag. We vinden een ingang, maar blijkbaar mag je er enkel in als je gereserveerde tickets hebt. Een andere inkom vinden we niet, dus ook dit is iets voor een volgende keer!

Omdat het nog maar 15:00 is, besluiten we Chinatown ook nog te bezoeken vandaag. Ik heb zin in Aziatisch eten, maar we vinden geen lekker uitziende snackbar. Wat we wel tegenkomen, is een Mc Donalds, volledig aangepast aan de buurt (Chinese tekens naast het symbool). Het eten is natuurlijk wél typisch fastfood! We delen er een menu tegen de kleine honger.

In ons boek staat dat de grootste Aziatische supermarkt van Frankrijk, Tang Brothers, een bezoek waard is. Nadat we Avenue d’Ivry hebben gevonden, vraag ik aan twee Chinese meisjes welke richting we uit moeten. Zij wijzen ons waar we ‘Tang Frères’ kunnen vinden en vol verwachting gaan we ernaartoe. De supermarkt blijkt kleiner dan een gemiddelde Spar! Waarschijnlijk is dit wel de grootste winkel met bijna uitsluitend Aziatische producten, maar we verwachtten er toch nét iets meer van! Boven Tang Frères is een winkelcentrum (dat niet bij de supermarkt hoort), daar wandelen we nog even door.

Na ons (teleurstellend) bezoek aan Chinatown, wandelen we nog langs de winkeltjes in de buurt. Aan de bibliotheek François Mitterrand nemen we de metro terug richting het hotel. Na onze douche volgt een derde poging om te gaan eten in een restaurant uit onze lijst. Wederom loopt het fout: we vinden het restaurant niet! Dit doet ons enerzijds besluiten dat het geen schitterend idee is op voorhand informatie te zoeken rond restaurants, anderzijds hadden we zo wel elke dag een idee in welke buurt we wilden gaan eten. Bij volgende citytrips zullen we dus toch opnieuw dit systeem toepassen!

Omstreeks 21:30 botsen we op ‘PastaPapà (Centre)’, een Italiaans restaurant. We vragen hier om een tafel, met succes (binnen, want er is geen terras)! Ik neem mijn lievelingsgerecht spaghetti aglio olio peperoncino, Vincent kiest voor een pizza. De pasta is erg lekker, de pizza niet (het deeg is té droog). Het personeel van het restaurant werkt er duidelijk met tegenzin, dus dat is ook een minpunt. Toch maakt de heerlijke pasta voor mij veel goed, maar…je bent gewaarschuwd!

Onze laatste avond in Parijs maken we geen nachtelijke wandeling meer. Onze voeten en benen zijn daarvoor te moe, hoewel ik graag een foto zou hebben van de oplichtende glazen piramide aan het Louvre! Ach, ook dat nemen we mee voor de volgende keer!