Donderdag 12 april
Om 6:00 loopt de wekker af. Voel ik me beter? Niet echt, nee. Tja, ik moet vooruit, willen of niet. Ik neem een douche en pak verder in. Om 8:00 gaan we ontbijten: “What’s program today?”, vraagt een ober (hij vroeg dit bijna elke morgen). Naar huis gaan, niks program… Hij hoopt dat we nog eens terugkomen, dat wordt toch twijfelachtig hoor.
We houden het kalm in de voormiddag. We wandelen wat rond, nemen enkele foto’s, kijken naar de eekhoorntjes, drinken iets in de ‘Bamboo Beach Bar’ en spelen pool. Om 13:30 worden we opgepikt om te beginnen aan de lange terugreis.
De douaneformaliteiten verlopen deze keer vlot. We hoeven niet in de rij te staan voor het betalen van de vertrekbelasting. Om 16:05 stijgen we, netjes op tijd, op richting Hong Kong. Vijf uur later zitten we al (!) in China. We moeten het hele luchthavengebouw door om naar de vertrekgate te gaan. Geen probleem, we hebben drie uur de tijd!
We drinken iets in een café waar het personeel té vriendelijk is en dolen wat rond. Het wachten is verschrikkelijk saai, zeker nu we geen doel meer voor ogen hebben. We schepen op tijd in, maar stijgen drie kwartier te laat op. Deze vlucht zal nog bijna 13 uur duren.
Vrijdag 13 april
Ondertussen zijn we weer een dag verder, want het is al bijna 1:00 als we de lucht in gaan. Ik neem me voor een poging te doen om te slapen. Ik word echter gestoord door een hostess die het avondeten brengt (om 1:30 ’s nachts). Eten lukt me nog altijd niet goed, maar ik zit dus wel meer dan een uur met een tafeltje met een plateau op boven mijn benen. Ik raak geïrriteerd, want ben moe en ziek. Uiteindelijk zie ik de hele vlucht de minuten voorbij tikken. Ik rust, maar tot slapen komt het niet. Tussendoor vloeien de tranen, een vermoeide vrouw is iets raar…
De ontspanningsfaciliteiten werken ook niet zoals het hoort. Ik zou graag televisie kijken, want een film duurt te lang (je weet maar nooit dat ik toch in slaap val). Echter, de reeksen die ik wil bekijken (gewoon komedie, ontspannend), worden niet uitgezonden of hebben enkel klank, geen beeld. Het enige leuke aan de hele terugreis, is dat ik urenlang kan kijken naar een zonsopgang. Toch wanneer ik het gordijntje een stuk omhoog doe, wat eigenlijk verboden is, want het is nacht…
Op mijn horloge is het 13:12 als we Nederlandse grond raken. Het televisiescherm en de piloot melden mij echter iets anders: hier is het nog maar 7:12. Nog een rit van bijna 3 uur, en dan zijn we eindelijk thuis, meer dan 26 uur nadat we vertrokken zijn in Sanur!
Na onze vakantie…
Op 13 april houden we ons een hele dag moedig wakker, omdat we geloven dat dit beter is tegen de jetlag. Wanneer we ’s avonds gaan slapen, ben ik 44 uur wakker. Die nacht slaap ik dan ook als een roosje…tot 6:00 de volgende morgen. Dat zal dan de jetlag zijn, vroeg wakker worden. Mentaal hebben we geen jetlag gehad, maar ons lichaam heeft er toch van geweten.
Na de reis blijkt dat we allebei enkele kilo’s vermagerd zijn. Vooral van mezelf had ik dit verwacht, omdat ik zo slecht at de laatste dagen. Mijn eetlust was pas twee weken later terug… Ik denk dat ik te veel warm heb gegeten tijdens de reis. Tot slot: Aziatisch eten, dat hoeven we zeker niet de eerste maand! Het is lekker, maar ‘trop…is te veel’!
Om 6:00 loopt de wekker af. Voel ik me beter? Niet echt, nee. Tja, ik moet vooruit, willen of niet. Ik neem een douche en pak verder in. Om 8:00 gaan we ontbijten: “What’s program today?”, vraagt een ober (hij vroeg dit bijna elke morgen). Naar huis gaan, niks program… Hij hoopt dat we nog eens terugkomen, dat wordt toch twijfelachtig hoor.
We houden het kalm in de voormiddag. We wandelen wat rond, nemen enkele foto’s, kijken naar de eekhoorntjes, drinken iets in de ‘Bamboo Beach Bar’ en spelen pool. Om 13:30 worden we opgepikt om te beginnen aan de lange terugreis.De douaneformaliteiten verlopen deze keer vlot. We hoeven niet in de rij te staan voor het betalen van de vertrekbelasting. Om 16:05 stijgen we, netjes op tijd, op richting Hong Kong. Vijf uur later zitten we al (!) in China. We moeten het hele luchthavengebouw door om naar de vertrekgate te gaan. Geen probleem, we hebben drie uur de tijd!
We drinken iets in een café waar het personeel té vriendelijk is en dolen wat rond. Het wachten is verschrikkelijk saai, zeker nu we geen doel meer voor ogen hebben. We schepen op tijd in, maar stijgen drie kwartier te laat op. Deze vlucht zal nog bijna 13 uur duren.
Vrijdag 13 april
Ondertussen zijn we weer een dag verder, want het is al bijna 1:00 als we de lucht in gaan. Ik neem me voor een poging te doen om te slapen. Ik word echter gestoord door een hostess die het avondeten brengt (om 1:30 ’s nachts). Eten lukt me nog altijd niet goed, maar ik zit dus wel meer dan een uur met een tafeltje met een plateau op boven mijn benen. Ik raak geïrriteerd, want ben moe en ziek. Uiteindelijk zie ik de hele vlucht de minuten voorbij tikken. Ik rust, maar tot slapen komt het niet. Tussendoor vloeien de tranen, een vermoeide vrouw is iets raar…
De ontspanningsfaciliteiten werken ook niet zoals het hoort. Ik zou graag televisie kijken, want een film duurt te lang (je weet maar nooit dat ik toch in slaap val). Echter, de reeksen die ik wil bekijken (gewoon komedie, ontspannend), worden niet uitgezonden of hebben enkel klank, geen beeld. Het enige leuke aan de hele terugreis, is dat ik urenlang kan kijken naar een zonsopgang. Toch wanneer ik het gordijntje een stuk omhoog doe, wat eigenlijk verboden is, want het is nacht…
Op mijn horloge is het 13:12 als we Nederlandse grond raken. Het televisiescherm en de piloot melden mij echter iets anders: hier is het nog maar 7:12. Nog een rit van bijna 3 uur, en dan zijn we eindelijk thuis, meer dan 26 uur nadat we vertrokken zijn in Sanur!
Na onze vakantie…
Op 13 april houden we ons een hele dag moedig wakker, omdat we geloven dat dit beter is tegen de jetlag. Wanneer we ’s avonds gaan slapen, ben ik 44 uur wakker. Die nacht slaap ik dan ook als een roosje…tot 6:00 de volgende morgen. Dat zal dan de jetlag zijn, vroeg wakker worden. Mentaal hebben we geen jetlag gehad, maar ons lichaam heeft er toch van geweten.
Na de reis blijkt dat we allebei enkele kilo’s vermagerd zijn. Vooral van mezelf had ik dit verwacht, omdat ik zo slecht at de laatste dagen. Mijn eetlust was pas twee weken later terug… Ik denk dat ik te veel warm heb gegeten tijdens de reis. Tot slot: Aziatisch eten, dat hoeven we zeker niet de eerste maand! Het is lekker, maar ‘trop…is te veel’!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten