Verslag Bali (zesde deel)

Woensdag 11 april

Vandaag trekken we naar het westen van Bali. Het is onze laatste dag op Bali, en ik voel me belabberd. Ik heb in niets zin, zeker niet in eten. Mijn ontbijt bestaat uit fruit. Om 7:30 worden we al opgepikt, door een grote bus (10 passagiersplaatsen). Blijkbaar zijn we vandaag de enige toeristen die mee op stap gaan, samen met gids Ni Wayan.

Na een uur in de bus, passeren we een grote groep mensen. Onze gids denkt dat er iets gaande is, en wij weten uit ervaring dat het waarschijnlijk om een ceremonie gaat. Even verderop passeren we een crematietoren, daar gaat het dus om! Wayan vraagt ons of we graag even uitstappen voor een foto. Als de mensen het niet erg vinden, wil ik dat wel. Zij antwoordt dat men het geen probleem zal vinden. Zelfs een triestige gebeurtenis als deze, wordt kleurrijk gevierd. De crematietoren is prachtig geel, de mannen van het orkest dragen een rood uniform. Op dit moment is de voorbereiding nog bezig, de eigenlijke ceremonie zal pas in de namiddag plaatsvinden.

Vijf minuten later is de eerste stop voor vandaag gepland: een terracottadakpannen fabriek. We blijven hier 10 minuten. Nadien gaat het verder naar een traditionele markt. We wandelen door de gangen en zitten even later weer in de bus, richting een rubberfabriek. Bij de fabriek stinkt het. Ik voel me al niet goed, de geuren versterken dat gevoel alleen maar. Er wordt ons uitgelegd hoe rubber gemaakt wordt. Later op de dag zullen we de rubberbomen zien. Na het bezoek aan het bedrijf, vertrekken we voor een wandeling op een plantage. Er staan vooral kokosbomen, die men tracht uit te roeien, zodat er plaats komt voor rubberbomen.

Voor we beginnen aan de natuurwandeling, komen we voorbij een school. De kinderen hebben net pauze en roepen van ver “Hello miss”! Ik voel me net een prinses! Ik vraag Wayan of het goed is als ik met de leerlingen op de foto ga. De kinderen vinden dit fantastisch, dus doe ik het.

Tijdens de wandeling is er een man met ons mee. Hij zal voor ons in een palmboom kruipen, zodat we vers kokossap kunnen drinken. De vrucht weegt zwaar (ik schat 4 à 5 kilogram), en bevat véél sap (toch een liter denken we). Doordat ik me slecht voel, kan ik maar weinig drinken. Ik neem de noot een stukje mee, zodat ik er nadien nog kan van drinken, maar al gauw moet ik dit drankje achterlaten, wegens te belastend.

Een dik uur later bevinden we ons in een restaurant met een prachtige ligging! Het restaurant hoort bij een hotel, met slechts 18 kamers in bungalowstijl. Speciaal voor mij heeft men gezorgd voor een vegetarisch menu. Ik kan echter nog steeds niet eten, het ruiken en zien is al een hele opoffering. De ober komt na een kwartier vragen of er iets mis is met het voedsel, omdat ik er nog niet van gegeten heb. Ik excuseer me uitgebreid, jammer genoeg voel ik me ziek. Het dessert bestaat gelukkig uit fruit, daarvan kan ik een beetje eten.

Na de maaltijd krijgen we tijd voor een strandwandeling. We zitten voor op ons schema, omdat we maar met twee zijn en we al veel gezien hebben deze vakantie. Om die reden hoeft Wayan weinig uitleg te geven, want we weten bijna alles al. Het strand hier is fantastisch mooi! Het is een lavastrand, en de lava is authentiek (in Lovina had ik daar mijn twijfels over)! De lava glinstert in de zon en voelt prettig aan. De oceaan is wild, het is zalig om de zee te zien en horen.

Na de middag rijden we terug naar de rubberfabriek, om de voortgang van het proces te bekijken. Daarna gaan we langs de rubberbomen. We vinden het fascinerend hoe geduldig de werkmensen zijn. Het duurt lang eer een potje vol vloeistof gelopen is!

Achteraf rijden we naar een ficusboom, waardoor een weg loopt. De boom is al honderden jaren oud en héél groot (we krijgen hem zelfs niet helemaal op foto)! We drinken een cola uit de koelbox die altijd meegaat op excursie (ook dat is steeds inbegrepen in de prijs), en genieten van het uitzicht op de beboste bergen. Hierna weer terug de bus in…

Drie kwartier later is Wayan het beu om te zitten. Ze vraagt de chauffeur om ons even te laten uitstappen voor een korte wandeling. Hij rijdt een stukje verder. Tien minuten daarna zitten we alweer in de bus, het is net beginnen regenen.

We houden nog één korte stop, om thee te drinken. Wayan heeft alles voorzien: een thermos met warm water, theezakjes, oploskoffie, suiker, melkpoeder en koekjes! Weer is het uitzicht fantastisch: groen met op de achtergrond de kustlijn.

We zitten nog ruim 2 uur in de bus, vooraleer we in het hotel terugkomen. Ik tracht te rusten onderweg. Mijn blaas zit echter vol, dus dat is moeilijk. Toch vraag ik niet te stoppen voor een toiletbezoek, de ervaring leert me dat dat geen goed idee is!

Vanavond moeten we eigenlijk nog een deel van onze bagage inpakken, maar ik ben te ziek. Eten? Nee, dank u! Om 18:30 ga ik al slapen, ik voel me echt slecht. De douche en het inpakken zullen voor morgenvroeg zijn, ik sta wel wat vroeger op!