Vrijdag 6 april
Vandaag staat er weer een excursie op het programma: de klassieke jeeptour! Om 7:40 worden we opgepikt, voor een rit van een uur naar een schildersfamilie nabij Ubud. De Nederlander Arie Smith leerde de mensen hier schilderen met kleur, en dat levert erg kleurrijke schilderijen op! Tof om de Balinese schilderkunst van dichtbij te zien, maar we hadden liever kennis gemaakt met een andere kunstvorm (zoals houtsnijwerk of zilversmederij).
De rit gaat verder richting een traditionele markt, met onderweg een fotostop tussen de rijstvelden. Vandaag schijnt een kleurrijke dag te zijn, want ook de markt biedt veel verscheidenheid in kleur. Onze gids, Made, laat ons zien hoe offers gemaakt worden. Hij koopt ook fruit, zodat we kunnen proeven.
De volgende halte wordt Gunung Kawi, ongeveer 20 minuten verderop. Dit is een tempel uit de 11de eeuw. Voor we het complex bereiken, dienen we eerst ongeveer 350 treden af te dalen. Dit worden we echter al gewoon, hoewel de terugtocht minder prettig zal zijn. We bevinden ons weeral in een prachtige omgeving: veel groen en mooie rijstvelden.
In de tempel bevinden zich 9 candi: 4 voor de koning, zijn vrouw en hun twee zonen en 5 voor de koning zijn andere vrouwen. De legende vertelt dat een reus deze candi heeft gemaakt met zijn vingernagel, omdat ze deze vorm hebben. Er werd lang gedacht dat de candi graftombes waren, maar deze theorie gelooft men niet meer.
Het tempelbezoek zelf is erg leuk. We krijgen de kans alle plaatsen te bezoeken, ook de heilige. Zo zien we een plek om te mediteren: een grotje waarin oranje kussens liggen. Het is er volledig donker. Na de aanslag enkele jaren geleden, kwam een man hier mediteren. Hij zou een visioen gekregen hebben van de dader, en zo is deze gevonden.
Na dit boeiend bezoek, rijden we verder naar een plantage. We zien er koffie, cacao, bananen, kiwi’s, gember, rambutan (smaakt zoals lychee) en mango’s. We mogen er proeven van verse koffie, chocomelk en gemberthee. Deze thee vind ik zo lekker, dat ik 20 zakjes koop. Spijtig genoeg moet ik afdingen en lukt dit me deze keer niet goed. Ik betaal veel: bijna 8 euro.
De rit gaat voort naar een bekend restaurant: Lake View. Je hebt er een prachtig zicht op het Baturmeer, welk we later zullen oversteken met een bootje. Het uitzicht mag dan wel prachtig zijn, de maaltijd, service en sfeer vinden we maar niets.
Het is er erg druk, waardoor veel eten op is. Het personeel kan het aanvullen blijkbaar niet bijhouden. Ook bevinden er zich vliegen in sommige sauzen. De drukte maakt voor mij dat ik mijn paradijselijk gevoel kwijt ben (voor het eerst deze reis).
Vandaag staat er weer een excursie op het programma: de klassieke jeeptour! Om 7:40 worden we opgepikt, voor een rit van een uur naar een schildersfamilie nabij Ubud. De Nederlander Arie Smith leerde de mensen hier schilderen met kleur, en dat levert erg kleurrijke schilderijen op! Tof om de Balinese schilderkunst van dichtbij te zien, maar we hadden liever kennis gemaakt met een andere kunstvorm (zoals houtsnijwerk of zilversmederij).
De rit gaat verder richting een traditionele markt, met onderweg een fotostop tussen de rijstvelden. Vandaag schijnt een kleurrijke dag te zijn, want ook de markt biedt veel verscheidenheid in kleur. Onze gids, Made, laat ons zien hoe offers gemaakt worden. Hij koopt ook fruit, zodat we kunnen proeven.
De volgende halte wordt Gunung Kawi, ongeveer 20 minuten verderop. Dit is een tempel uit de 11de eeuw. Voor we het complex bereiken, dienen we eerst ongeveer 350 treden af te dalen. Dit worden we echter al gewoon, hoewel de terugtocht minder prettig zal zijn. We bevinden ons weeral in een prachtige omgeving: veel groen en mooie rijstvelden.
In de tempel bevinden zich 9 candi: 4 voor de koning, zijn vrouw en hun twee zonen en 5 voor de koning zijn andere vrouwen. De legende vertelt dat een reus deze candi heeft gemaakt met zijn vingernagel, omdat ze deze vorm hebben. Er werd lang gedacht dat de candi graftombes waren, maar deze theorie gelooft men niet meer.
Het tempelbezoek zelf is erg leuk. We krijgen de kans alle plaatsen te bezoeken, ook de heilige. Zo zien we een plek om te mediteren: een grotje waarin oranje kussens liggen. Het is er volledig donker. Na de aanslag enkele jaren geleden, kwam een man hier mediteren. Hij zou een visioen gekregen hebben van de dader, en zo is deze gevonden.
Na dit boeiend bezoek, rijden we verder naar een plantage. We zien er koffie, cacao, bananen, kiwi’s, gember, rambutan (smaakt zoals lychee) en mango’s. We mogen er proeven van verse koffie, chocomelk en gemberthee. Deze thee vind ik zo lekker, dat ik 20 zakjes koop. Spijtig genoeg moet ik afdingen en lukt dit me deze keer niet goed. Ik betaal veel: bijna 8 euro.
De rit gaat voort naar een bekend restaurant: Lake View. Je hebt er een prachtig zicht op het Baturmeer, welk we later zullen oversteken met een bootje. Het uitzicht mag dan wel prachtig zijn, de maaltijd, service en sfeer vinden we maar niets.
Het is er erg druk, waardoor veel eten op is. Het personeel kan het aanvullen blijkbaar niet bijhouden. Ook bevinden er zich vliegen in sommige sauzen. De drukte maakt voor mij dat ik mijn paradijselijk gevoel kwijt ben (voor het eerst deze reis).
Na de ongezellige middag, rijden we in 20 minuten tot bij het meer. Er wacht een traditioneel houten bootje op ons, voor de oversteek naar Trunyan. De weersomstandigheden zijn goed: de zon schijnt en er zijn weinig wolken te bespeuren. We hebben van andere mensen gehoord dat ze het tochtje maakten tijdens een onweersbui, dat moet griezelig geweest zijn.Het is voor ons al een spannende overzet: na een half uur begeeft de motor het…en het water in de boot blijft maar stijgen (‘af en toe’ sijpelt er wat water binnen). Het komt zover dat er op een zeker moment een teenslipper voorbij drijft. Er wordt besloten met een potje het water uit de boot te scheppen. Gelukkig bevindt er zich een grappige man in ons gezelschap, hij doorbreekt de spanning op tijd en stond. De motor is na een kwartier gerepareerd.
Trunyan: één van de hoogtepunten van onze reis. De plaatselijke bevolking in dit dorpje is anders dan de meeste Balinezen. Eigenlijk horen ze nergens bij. Wij bezoeken de begraafplaats, het dorp zelf is te gevaarlijk voor toeristen (nee, geen kannibalisme, want dat denk je nu hé? ;-) ). Het kerkhof: zoiets zie je maar één keer in je leven! Er zijn slechts negen begraafplaatsen. De overledenen worden in een linnen doek gewikkeld, op de grond gelegd, en er wordt een bamboehutje rond gemaakt. Vragen die spontaan bij je zullen opkomen: “Wat als nummer 10 sterft?” Nummer 1 wordt simpelweg uit zijn ‘graf’ gehaald. “Stinkt het er niet verschrikkelijk?” Nee, er staat een speciaal soort boom die alle geur absorbeert.
Aan de ingang van het kerkhof staan doodskoppen. De plaats zelf is vuil en donker. We zien de hutjes, met erin stoffelijke resten. Als we goed kijken, zien we inderdaad menselijke vormen. Naast de ‘graven’ ligt een grote berg, precies een stort! Tussen de borden en het kleingeld (beide offers) zien we enkele botten. Op deze hoop wordt nummer 1 dus gesmeten… Tot slot is er nog een verhoog, met tientallen schedels op.Het bezoek duurt slechts een kwartier, maar dit zullen we nooit vergeten! Erg bijzonder om te ervaren. Iemand in ons reisgezelschap denkt dat dit deel van de excursie misschien binnen enkele jaren niet meer zal bestaan, wegens te luguber. De gids moet de plaatselijke bevolking ook betalen, gewoon opdat ze ons met rust zouden laten.
Ondertussen zijn er al wat meer wolken, en we moeten nog drie kwartier in het houten bootje zitten! Na nog geen 10 meter, valt het opnieuw stil… Gelukkig gaat het deze keer sneller in gang. We geraken aan de overkant alvorens het begint te regenen, wat een meevaller!
We zitten opnieuw in de jeep…na drie kwartier houden we een laatste fotostop, bij prachtige rijstvelden. Ik moet dringend naar toilet, dus vraag onze chauffeur of het mogelijk is ergens te stoppen. Hij houdt halt bij een tankstation. Ik neem Vincent mee naar de toiletruimte, want het ziet er allemaal nogal sjofel uit. *Cultuurshock* Wat een vies toilet! Snel erboven hangen…en een beetje afvalstoffen lozen. De rest houd ik voor in het hotel, want hier wil ik gauw weg!
Nog 2 uur rijden en dan zijn we eindelijk terug ‘thuis’! Een interessante dag gehad, maar erg vermoeiend. Eten doen we vandaag in ‘Cemara Beach’, restaurant nummer 3 aan het strand. Ik maak de fout een vegetarisch gerecht te nemen…niet lekker! Vincent zijn eten is in orde, dus een afrader is het niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten